Από τις συμμορίες, στα «παιδιά των λουλουδιών» και στους εξεγερμένους εφήβους, τα τατουάζ -κυρίως τα ολόσωμα- θεωρούνται ότι είναι ένα σύγχρονο… επίτευγμα, δηλωτικό της διαφορετικότητας, ίσως και της αντίδρασης στο κατεστημένο. Ωστόσο, τα τατουάζ δεν είναι ένα σύγχρονο πολιτιστικό φαινόμενο! Δεκαετίες πριν ο Jimmy Buffet τραγουδούσε «Είναι μια μόνιμη υπενθύμιση των εφήμερων συναισθημάτων» και οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο στόλιζαν με υπερηφάνεια ολόκληρα τα σώματά τους με ασπρόμαυρα σχέδια!
Ενώ σύμφωνα με τους επιστήμονες, η αρχαιότερη καταγραφή τατουάζ (δερματοστιξίας, καλύτερα) αναφέρεται από την Εποχή του Χαλκού, και πιο συγκεκριμένα στο 3300 π.Χ., η τέχνη του τατουάζ πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ιαπωνία (για καλλωπισμού, μαγεία αλλά και για να καταδείξει τους εγκληματίες) τον 5ο αιώνα π.Χ. Εξαιτίας της απαγόρευσης να φορούν κιμονό, οι γυναίκες της εργατικής τάξης στην Ιαπωνία -αντιδρώντας στις κυρίες της υψηλής κοινωνίας- φορούσαν «κοστούμια» τατουάζ στο σώμα τους, που κάλυπταν το λαιμό, τον κορμό και έφταναν μέχρι το γόνατο.
Η ιαπωνική κυβέρνηση, θεωρώντας ανατρεπτική αυτή την πρακτική των γυναικών των κατώτερων τάξεων, απαγόρευσε τα τατουάζ το 1870, μεταφέροντας με τον τρόπο αυτό τη δρματοστιξία στα… υπόγεια και στην παρανομία. Τα τατουάζ στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν από τους Ευρωπαίους, όταν οι εξερευνήσεις τους έφεραν σε επαφή με τους Πολυνήσιους και τους Ινδιάνους, αλλά θεωρήθηκαν ιδιαιτέρως «εξωτικά» τόσο στις ευρωπαϊκές όσο και στις αμερικανικές κοινωνίες.
Το 1891 ο εφευρέτης Samuel O’Reilly, εξελίσσοντας μια συσκευή του Έντισον, κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το πρώτο ηλεκτρικό μηχάνημα τατουάζ, κάνοντας τα παραδοσιακά εργαλεία των Ιαπώνων… παρελθόν για τη Δύση. Οι Αμερικανοί έκαναν τατουάζ στις γυναίκες τους το… αντικείμενο της εργασίας τους και έτσι εκείνες λειτουργούσαν ούτε λίγο ούτε πολύ ως… κινητές διαφημίσεις!
Επιπλέον, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920, στα αμερικανικά τσίρκα απασχολούνταν περισσότερες από 300 γυναίκες με ολόσωμα τατουάζ, κερδίζοντας πάνω από 200 δολάρια την εβδομάδα, ποσό υπέρογκο για τα δεδομένα της εποχής. Τα σχέδια των τατουάζ, που ήταν κυρίως λουλούδια και ζώα, άλλαξαν εντελώς μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτυπώνοντας από εκεί και πέρα την ανδρεία και τη γενναιότητα του πολέμου στο σώμα.
Από τότε μέχρι σήμερα, τα περίφημα «μανίκια» αλλά και τα πολύχρωμα ολόσωμα τατουάζ δίνουν και παίρνουν στη σύγχρονη κοινωνία, με τις γυναίκες να συνεχίζουν με την ίδια ένταση να εφαρμόζουν τη δερματοστιξία σε ολόκληρο το σώμα τους.
Ενώ σύμφωνα με τους επιστήμονες, η αρχαιότερη καταγραφή τατουάζ (δερματοστιξίας, καλύτερα) αναφέρεται από την Εποχή του Χαλκού, και πιο συγκεκριμένα στο 3300 π.Χ., η τέχνη του τατουάζ πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ιαπωνία (για καλλωπισμού, μαγεία αλλά και για να καταδείξει τους εγκληματίες) τον 5ο αιώνα π.Χ. Εξαιτίας της απαγόρευσης να φορούν κιμονό, οι γυναίκες της εργατικής τάξης στην Ιαπωνία -αντιδρώντας στις κυρίες της υψηλής κοινωνίας- φορούσαν «κοστούμια» τατουάζ στο σώμα τους, που κάλυπταν το λαιμό, τον κορμό και έφταναν μέχρι το γόνατο.
Η ιαπωνική κυβέρνηση, θεωρώντας ανατρεπτική αυτή την πρακτική των γυναικών των κατώτερων τάξεων, απαγόρευσε τα τατουάζ το 1870, μεταφέροντας με τον τρόπο αυτό τη δρματοστιξία στα… υπόγεια και στην παρανομία. Τα τατουάζ στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν από τους Ευρωπαίους, όταν οι εξερευνήσεις τους έφεραν σε επαφή με τους Πολυνήσιους και τους Ινδιάνους, αλλά θεωρήθηκαν ιδιαιτέρως «εξωτικά» τόσο στις ευρωπαϊκές όσο και στις αμερικανικές κοινωνίες.
Το 1891 ο εφευρέτης Samuel O’Reilly, εξελίσσοντας μια συσκευή του Έντισον, κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το πρώτο ηλεκτρικό μηχάνημα τατουάζ, κάνοντας τα παραδοσιακά εργαλεία των Ιαπώνων… παρελθόν για τη Δύση. Οι Αμερικανοί έκαναν τατουάζ στις γυναίκες τους το… αντικείμενο της εργασίας τους και έτσι εκείνες λειτουργούσαν ούτε λίγο ούτε πολύ ως… κινητές διαφημίσεις!
Επιπλέον, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920, στα αμερικανικά τσίρκα απασχολούνταν περισσότερες από 300 γυναίκες με ολόσωμα τατουάζ, κερδίζοντας πάνω από 200 δολάρια την εβδομάδα, ποσό υπέρογκο για τα δεδομένα της εποχής. Τα σχέδια των τατουάζ, που ήταν κυρίως λουλούδια και ζώα, άλλαξαν εντελώς μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτυπώνοντας από εκεί και πέρα την ανδρεία και τη γενναιότητα του πολέμου στο σώμα.
Από τότε μέχρι σήμερα, τα περίφημα «μανίκια» αλλά και τα πολύχρωμα ολόσωμα τατουάζ δίνουν και παίρνουν στη σύγχρονη κοινωνία, με τις γυναίκες να συνεχίζουν με την ίδια ένταση να εφαρμόζουν τη δερματοστιξία σε ολόκληρο το σώμα τους.
